پیرو فراخوان اولیه مادران عزادار ما تا پایان دادن به خشونت ها و آزادی کلیه زندانیانی که برای اعتراض به تقلب های انتخاباتی دستگیر شده اند به ویژه مادران دستگیر شده در پارک لاله و مجازات قاتلان فرزندان مان شنبه های هر هفته از ساعت7 تا 8 بعدازظهر در پارک لاله و دیگر پارک ها به سوگ می نشینیم.

مبارزه ای که امروز بخش های وسيعی از جامعه ايران را از پای صندوق های رای به خيابان ها کشيده نه صف بندی هواداران کانديداهای رياست جمهوری بلکه ابراز وجود ملتی است که ديگر نمی خواهد رمه ای باشد در پی چوپان. خواست برابری در برابر قانون به خواست آزادی گره خورده و تغيير قانون حاکم را به ضرورتی بنيادی بدل کرده است.

تمام اینها نشانگر تفاوت قابل توجه اعتراضات خیابانی اخیر با اعتراضات پیشین است و نشان می دهد که زنان عملا خواست برابری و رفع تبعیض جنسیتی را که سالهاست برای آن مبارزه کرده اند، در خیابانها به عرصه ظهور رسانده و مرزهای جداسازی جنسیتی را که به سنت مبارزات شهروندی ایران تحمیل شده بود، در هم ریخته اند.

باورنکردنی است که در کشوری که رئیس جمهور آن می گوید در کشور ما آزادی نزدیک به مطلق وجود دارد ازحضور چند مادرآنهم چند مادر داغدار و نگران ، آقایان چنان به هراس می افتند که گویی خدای ناکرده آمریکا یا اسرائیل حمله کرده و طوری نیرو پیاده می کنند و نمایش های رزمی می دهند .و پارک را محاصره می کنند که رعب و وحشت عجیبی در بین مردم هم ایجاد بشود تا مبادا دست از پا خطا کنند

ما، جمعي از فعالان جنبش زنان، ضمن محکوم کردن تمامي اقدامات خشونت بار و تحقير آميزي که در اين سال ها عليه زنان و مردان ايران و در جهت سرکوب آن ها صورت گرفته است و مي گيرد، با تاکيد بر تداوم تلاش براي احقاق خواسته هاي جنبش زنان که نقش مهمي در اين سال ها در افزايش آگاهي و مبارزات مدني داشته است، همبستگي خود را با معترضان به نتايج انتخابات اعلام مي داريم، و خواستار آزادي بي قيد و شرط بازداشت شدگان چند روزه اخير، و تامين وتضمين آزادي هاي مدني و سياسي در ايران هستيم.

ما میبایستی با صدای رسا به عنوان زنان لائیک و سکولار، نظرات خود را بیان کرده و رد پای خود را در این جنبش بگذاریم. دنباله روی تحت عنوان همبستگی سیاستی محکوم به شکست است. همانگونه که تجربیات تا کنونی نشان داده است.

ایده تاسیس رشته مطالعات زنان در ایران نخستین بار توسط گروهی از زنان مدرن اسلام گرا نظیر معصومه ابتکار و زهرا رهنورد مطرح گردید. ابتکار در مصاحبه با نویسنده نقل می کند که چگونه تجربه شرکت در کنفرانس جهانی زن در نایروبی و مشاهده سخنرانی های فمنیست های دانشگاهی باعث شد تا وی برای نخستین بار با موضوع مطالعات زنان آشنا شود. اومی گوید که در این کنفرانس سئوال های متعددی از تاثیر اسلام گرایی بر وضعیت زنان ایرانی از وی شد و درحالی که او سعی داشت به سئوالات جواب داده و تصویر کلیشه ای و منفی که خارجی ها از انقلاب اسلامی و تصویر زن در ایران اسلامی داشت را بشکند، خود با سئوالاتی در مورد وضعیت زنان در جامعه اسلامی مواجه شد که نیاز به مطالعه و تحقیق بیشتری داشت.

بیستمین کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان امسال در شهر هانوفر آلمان از تاریخ ۲۹ تا ۳۱ خردادماه برگزار شد. در کنفرانس امسال بیش از ۵۰۰ نفر شرکت کرده بودند و با توجه به تحولات سیاسی و درگیری‌های خشونت‌آمیز چند روز اخیر در ایران کنفرانس امسال حال و هوای دیگری داشت و در کنار سخنرانی‌های متعدد و میزگردهای بحث‌انگیز زنان ما با شرکت در دو تظاهرات خودجوش و از قبل برنامه‌ریزی‌ نشده همبستگی خودشان را با اعتراضات و تظاهرات مردم در ایران نشان دادند.

من ترجیح می دهم از ارزشهایی صحبت کنم که توسط جامعه ی ما کسب شده اند، مانند روشنگری، تساوی حقوق زن و مرد و دموکراسی. برای انتقال این ارزشها به دیگران باید خیلی زود (از دوران کودکی) شروع کنیم. در این رابطه ما به کودکستانها و مدارس تمام وقت نیاز داریم. به نظر من نهادهای مسیحی هم در کشور ما می بایستی یاد بگیرند، از امتیازات خود تا اندازهای صرف نظر کنند و برای یک جدایی دقیق میان دولت و دین گام بر دارند.

تصادفی نیست که سمبل و نماد مبارزا ت مردمان ایران ، امروز یک زن است. این خود نتیجه عمل کرد جنبش زنان و مبارزات پیگیر آنان است. زنان مبارز ایران، درنگ جایز نیست ،جلو گیری از سرکوب و اعتلای جنبش مردمان ایران برای رسیدن به آرادی و دموکراسی در دستان توانای شما قرار دارد.

در سالهای شصت، شعار جنگ جنگ تا پيروزی به حکومت امکان داد مخالفان را هزار هزار به قتلگاه بکشاند و صدای اعتراضشان را در محبس خفه کند. امروز اما، چشم انداز جنگ طلبانه ای که سياست احمدی نژاد در برابر ايران می گسترد، حاصلی جز برانگيختن نفرت اکثريت ندارد

منازعاتی از این دست نشان دهنده این واقعیت است که اعتراض به حجاب اجباری، نه خواست گروه اندکی از زنان طبقات مرفه که به دلیل اندک و در اقلیت بودنشان، قابل انکار و نادیده گرفتن نیز هستند، که خواست بخش وسیعی از جامعه است که صرفنظر از عقایدشان در مورد حجاب، یا حتی با حجاب یا بی حجاب بودن، با اجباری کردن حجاب مخالفند و به اشکال مختلف در برابر آن مقاومت می کنند.

ما خانواده قربانیان میدان تیانمن ساکت نماندند و تسلیم سانسور و سرکوب نشدند. گروهی از آنها جمع «مادران تیانمن» را تشکیل دادند و سخنگوئی از میانشان برگزیدند که یک خانم پروفسور بازنشسته است که فرزندش را در آن کشتار از دست داده است. این مادران خواستار آن هستند که حقیقت آنچه که در آن شب ٤ ژوئن در میدان تیانمن اتفاق افتاد، روشن گردد. آنها از حکومت چین می خواهند که آمار دقیق و هویت کشته شدگان را اعلام کند؛ می خواهند کسانی که فرمان حمله به دانشجویان بی دفاع را صادر کردند، به جامعه معرفی شوند. سال گذشته آنها وب سایتی منتشر کردند و در آن نقاطی را که از آنجا فرزندانشان مورد شلیک قرار گرفته بودند، در نقشه نشان دادند. آنها آمار و هویت قربانیان تیانمن را جمع آوری می کنند.

این زخم شاید با بوسه زدن بر سنگفرش خیابانی که تو در آن به خون خود غلتیدی التیام یابد. اما؛ این درد تنها با کسب آزادی، تنها با احترام انسانی انسان ، تنها با احقاق حقوق مردمان آرام خواهد گرفت