در همگامی با شهرهای دیگر اروپا و آمریکا و کانادا، ما نیز در فرانکفورت در روز جمعه 3 سپتامبراز ساعت 3 الی 6 بعد از ظهر در مقابل کنسولگری رژیم جمهوری اسلامی تجمعی اعتراضی را برگزار می کنیم.

۷ شهریورماه، سی امین سالروز اعدام شهلا و نسرین کعبی است. در روز ۷ شهریور ماه سال ۱۳۵۹ جمهوری اسلامی در کردستان دو خواهر، دوپرستار، دو امدادگر مردم را در سحرگاهی به جوغه اعدام سپرد.

فراخوان تجمع در حمایت از کمپین شیوا نظر آهاری در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران در لندن

از آنجائی که اغلب زندانیان آزاد شده به دلیل شکنجه‌های روحی- روانی- جسمی- جنسی، دچار بیماری‌های عدیده‌ای شده‌اند که حتی در برخی موارد منجر به مرگ آنان شده است، مادران پارک لاله (مادران عزادار) بر خود واجب دانسته، توجه خانواده‌های زندانیان را به موارد تاسف‌باری که تاکنون اتفاق افتاده است جلب نمایند، تا برای بازگشت سلامتی زندانیان آزاد شده به ویژه جوانانی که تجربه کافی از خطرها و آثار شکنجه را ندارند، مساله بازگشت سلامتی جدی گرفته شود.

انجمن همبستگی زنان فرانسوی، انجمن حقوق بین المللی زنان، نگاه زنان، جنبش برای صلح و ضد تروریست، «نه مطیع نه فاحشه" ...و بسیاری از هنرمندان، اندیشمندان و نویسندگان فرانسوی و دیگر ملل در این تظاهرات شرکت نمودند.

سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در شهر ماینس با شرکت شهلا شفیق، مریم حسین خواه، هژیر پلاسچی، گلرخ جهانگیری ...

تا کنون پژوهشهای با ارزشی در زمینه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دررابطه با وضعیت زنان و مشکلات آنها ارائه شده است. فعالین جنبش زنان بررسیهای تحلیلی روشنی از قوانین حقوقی تبعیض آمیز و غیر انسانی، دلائل گسترش فرهنگ و روابط مردسالارانه در جامعه و نقش رژیم حاکم در این راستا ارائه داده اند. سرکوبهای حقوقی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی که در طول سی و یک سال استقرار رژیم جمهوری اسلامی بطور مرتب تولید و باز تولید شده اند را موشکافانه مطرح کرده اند. ولی در زمینه وضعیت و شرایط اقتصادی، بیکاری، فقر و تهیدیستی زنان کار کمتری ارائه شده است. این بیان به مفهوم نا دیده گرفتن کارهای تحقیقی و پژوهشی در زمینه افزایش تن فروشی، بیکاری و همینطور افزایش تعداد کودکان کار و یا کودکان خیابانی و وضعیت اسفبار زندگی آنها که به شرایط اقتصادی مربوط میشوند نیست. آنچه که پیش رو دارید تلاشی است تکمیلی همراه آمار و ارقام که فقر عمومی و شرایط زندگی زنان و کودکان را تا آنجا که امکانات اجازه میدهد در کشورهای دیگر و ایران مورد بررسی قرار دهد. زیرا عیلرغم تفاوتهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی وضعیت اقتصادی زنان در ایران را نمیتوان بطور مجرد و جداگانه از مجموعه جهانی در نظز گرفت.

شهلا شفیق معتقد است استحاله کمپین یک میلیون امضا در جنبش سبز، خطری نیست که این حرکت را تهدید می‌کند بلکه خطر از نظر وی، عقب نشستن کمپین از خواسته‌‌های مطرح‌شده‌اش به بهانه طرح خواسته‌های بزرگتر است: «به نظر من، یکی از ویژگی‏های مهم کمپین این بود که از امکانات فراجسته بود. یعنی دایره‏ی امکان را شکسته بود و در مملکتی مانند ایران، خود شعار اصلی "تغییر برای برابری"، شعار خلاقه‏ای بود که دایره‏ی امکان را می‏شکست. خطری که وجود دارد این است که با توجه به سرکوب شدید، به دایره‏ی امکان برگردیم. منظورم عقب کشیدن امنیتی نیست. چون بسیاری از فعالان زن، فعالان دانشجویی و یا فعالان جنبش‏های دیگر، خیلی وقت‏ها ناگزیرند حتی از کشور خارج شوند. اما طبعاً عقب کشیدن از نظر محتوایی و عقب کشیدن از شعارهای برابری به بهانه‏ی همگامی با وضعیت موجود، در درازمدت به ضرر و زیان جنبش زنان تمام می‏شود».

سمینارآیندۀ "تشکل های زنان و زنان دگر- و همجنس گرای ایرانی در آلمان"، در تاریخ 4 - 6 فوریه سال 2011 در شهر فرانکفورت برگزار خواهد شد.

حجاب ابزاری پدر سالارانه برای کنترل رفتار و کردار جنسی زنان است. مرد سالاری، با به خدمت گرفتن سنت و مذهب، بدن زن را به تابویی سحرآمیز تبدیل میکند که تملک بر آن امتیازی برای مردان محسوب می شود. حجاب سمبل این اقتدارو ابزارعلنی تحقیرو سرکوب زنان است. اسلامیست ها پاسداری از این خرافه را با سخت جانی تمام هنوز ادامه می دهند. دولت اسلامی در ایران در طول سه دهۀ گذشته حجاب را به زور قانون بر زنان تحمیل کرده است.

کوهنوردان و سنگ‌نوردان ایران دهه‌هاست که صعود به قله‌های زیبا و استوار ایران از توچال گرفته تا الوند و دماوند و دیواره‌هایی چون علم‌کوه را آغاز کرده‌اند، اما نقطه‌ی آغازین تاریخچه‌ی کوهنوردی زنان ایرانی با صعود ملوک تیموری در سال ۱۳۱۵ به قله‌ی توچال پیوند خورده است. نقطه‌ی عطف بعدی را باید صعود روح‌انگیز حکیمی بر فراز قله‌ی ۶۵۰۰ متری پوکادله هیمالیا دانست.

شیوا نظر آهاری مدتی است که به موضوع بحث رسانه ها و نهاد های حقوق بشری بدل شده است. علت این امر بیش از هر چیز قریب الوقوع بودن به اصطلاح دادگاه او در 13 شهریور و همچنین اتهامات سنگین او یعنی اقدام علیه امنیت ملی، تبانی برای ارتکاب جرم و محاربه میباشد. از سوی دیگر یکی از وکلای او یعنی محمد شریف طی مصاحبه ای با روز آنلاین در حقیقت ناامیدی خود را از روند صدور احکام عنوان کرده و به درستی نیز بر ناکارآیی وکیل در سیستم قضایی موجود انگشت میگذارد و در آخر با گفتن این جمله که:" حالا اتهام محاربه شیوا نظرآهاری چه خواهد شد واقعا نمی‏دانم. نوع اتهام او مجازات اعدام دارد." برای بسیاری راه را باز گذاشت تا پیشاپیش از حکم "اعدام" برای شیوا سخن بگویند و عده ای نیز با بی مسئولیتی تحت عنوان ادای دین چند سطری به پرونده شیوا اضافه کنند.

با گسترش فعالیت های مدنی، و در راس آنها مبارزات برابری خواهانه زنان و نیز وب لاگ نویسی، در سایه حکومتی که تاب تحمل هیچ حرکت مستقل و انتقادی را ندارد، نسل جدیدی از زندانی سیاسی در ایران پدید آمده است. جا دارد که این چهره جدید زندان سیاسی جائی مورد توجه و بررسی قرار گیرد.

در این بررسی، حدود ٥٠ خاطره، نامه و مصاحبه، مورد بررسی قرار گرفته اند از: زهره تنکابنی، جلوه جواهری، مریم حسین خواه، محبوبه حسین زاده، فرشته قاضی، محبوبه عباسقلی، شهناز غلامی، سلماز شریف، شادی صدر، سعیده کردی نژاد، محبوبه کرمی، ناهید کشاورز، نیلوفر گلکار، شبنم مددزاده، بهاره مقامی، عاطفه نبوی، سیلوا هارطونیان، نگین شیخ الاسلامی و دلارام علی

شهلا شفیق : اساساً در ‏کانون مدرنیت رفع تبعیض از زن نهفته است. مسألۀ رفع ‏تبعیض از زن فقط شعار نیست، بلکه نوعی تلقی، نوعی ‏نگاه به جهان و زندگی است. تلفیق ارزش های جهانشمول ‏مدرنیت و ارزش های اُمتی مالاً چانه زدن بر سر آزادی ‏است و تلفیق آلیازهایی است که عاقبت به همانجاهای می ‏انجامد که در انقلاب اسلامی دیدیم، ابداع مقوله هایی از قبیل ‏دموکراسی دینی، آزادی دینی که در آن مذهب می شود ‏اساس و معیار همه چیز. به گمان من زبان سکولار با چنین ‏تلقی ای در تناقض است و کانون این تناقض یا تقابل هم ‏مسألۀ جنسیتی یا مسألۀ برابری زن و مرد است. اگر چه ‏شریعتی خمینی نیست و مطلقاً ضد آخوند است، اما بر سر ‏مسألۀ زن با خمینی به توافق می رسد. و مسالۀ زن یعنی، ‏مسألۀ مرد و مسألۀ زن و مرد هم یعنی مسألۀ جنسیتی. این ‏مسأله در واقع ترازویی است که می توان با آن میزان ‏شفافیت فکر و زبان سکولار را فهمید. ‏

در تاریخ چهارشنبه, آگوست 25, 2010‏ و ساعت 03:35 قبل از ظهر‏ همه ی اهالی در میدان اصلی جمع شده اند...بی شک قرار است تا چند دقیقه ی دیگر اتفاق مهمی بیفتد...!زنی با لباس سفید خوش دوختی که یادآور ضرب المثل معروف زنانگی جامعه است، در حال وداع با دخترکان خود است. به آنها نگاه می کند و آرزویی در دل دارد: کاش هرگز آنها را نداشت! می داند که سرنوشت آنها نیز به مانند خود او محکوم بودن به پوشیدن دو بار لباس سفید خواهد بود! به یاد دارد که لباس عروسی را سالها پیش به تن کرده است پس این لباس، بی شک کفن مرگ اوست! اکنون می داند که لباس سفید فارغ از دوبار پوشیدنش، برای او تنها یک معنا داشته و آن مرگ است! همان شب اولی که آن را پوشید مرده بود...!

یاسمیلا ژبانیچ کارگردان موفق اهل سارایوو در دومین فیلم جنجال‌برانگیز خود به نام "بهشت، سدی بین ما" عشق را با محک تازه‌ای می‌سنجد: باور و اعتقاد مذهبی. نخستین فیلم این کارگردان جوان برنده "خرس طلایی" سال ۲۰۰۶ برلیناله شد.